Het begon met ruimte.

Tijdens een periode waarin ik tijdelijk afstand nam van mijn werk, voelde ik de behoefte om te schrijven. Niet om te publiceren, maar om te begrijpen. Op één dag schreef ik vijf pagina’s. Zonder structuur, zonder ambitie, alleen woorden die eruit moesten.

Daarna liet ik het maanden liggen.

Toen ik de tekst later teruglas, merkte ik dat er meer onder zat dan ik op dat moment had beseft. Voorzichtig liet ik het lezen aan mijn man en mijn broer. Hun reactie verraste me. Zij vonden het niet alleen goed geschreven, maar vroegen zich ook af of dit verhaal niet breder gedeeld moest worden,  juist omdat het mogelijk helpend kan zijn voor anderen die opgroeien in een gezin waar verslaving speelt.

Daar ontstond het idee om er een boek van te maken.

Het schrijfproces verliep niet lineair. Ik werkte in fases. Soms schreef ik intensief, soms lag het weer een tijd stil. Ik liet teksten rusten, herschreef, schrapte en bouwde opnieuw op. Steeds met dezelfde vragen: klopt dit?  Is het precies zo gegaan? En is dit zorgvuldig genoeg om te delen?

Omdat het om mijn eigen levensverhaal gaat, vroeg het proces niet alleen discipline, maar ook moed. Kwetsbaarheid moest vorm krijgen. Persoonlijke ervaringen moesten worden omgezet in een verhaal dat voor anderen invoelbaar en begrijpelijk is.

Toen het manuscript inhoudelijk stond, heb ik het professioneel laten redigeren. In die fase kreeg het boek echt verder vorm. De redacteur hielp me om een duidelijke richting te kiezen: wat is de kern van dit verhaal? Wat wil ik dat de lezer meeneemt? Dat betekende ook keuzes maken. Niet alles wat ik had geschreven diende die richting. Wat niet relevant was voor de kern, werd geschrapt. Soms was dat lastig, maar het maakte het boek uiteindelijk sterker en helderder.

Daarnaast heb ik bewust gekozen voor illustraties. Sommige delen van mijn verhaal vroegen om een extra laag om beter begrepen te worden. Beeld kan soms iets zichtbaar maken wat woorden alleen niet volledig dragen. De samenwerking met illustrator Jinx Thissen gaf het boek niet alleen vorm, maar ook verdieping.

Schrijven bleek voor mij geen rechte lijn van idee naar publicatie.
Het was een proces van terugkijken, structureren, durven schrappen en opnieuw vormgeven.

En soms begint zo’n proces gewoon met vijf pagina’s.