Persoonlijke verhalen
Niet alles past in een boek. Daarom deel ik op deze pagina verhalen, herinneringen en gedachten die me bezighouden. Persoonlijk, eerlijk en geschreven vanuit de overtuiging dat achter ieder mens een verhaal schuilt.
Er bestaat niet zoiets als hét KOV-kind
Als we praten over kinderen die opgroeien met een ouder met een verslaving, denken we vaak aan het stille, brave kind. Maar zo eenvoudig is het niet.
Mijn eigen verhaal laat zien dat er niet zoiets bestaat als hét KOV-kind.
Als peuter was ik een vrolijk en onbevangen kind. Ik zong de hele dag, maakte makkelijk contact en was niet bang voor onbekenden. Toen mijn ouders verslaafd raakten, veranderde dat langzaam. Niet van de ene op de andere dag, maar stukje bij beetje.
Waarom ik mijn ouders bleef beschermen
"Waarom heb je nooit iets gezegd?"
Het is een vraag die me regelmatig wordt gesteld. Een begrijpelijke vraag ook. Want als je van buitenaf naar mijn jeugd kijkt, lijkt het misschien eenvoudig.
Waarom vertelde ik het niet aan iemand? Aan mijn oma, mijn beste vriendin of die vriendelijke leraar op school? Mensen die achteraf misschien een veilige vertrouwenspersoon hadden kunnen zijn. Waarom vroeg ik geen hulp?
Maar zo werkt het niet als je een kind bent.
Als kind vertrouw je op je ouders. Je luistert naar wat ze zeggen, ook als je diep van binnen voelt dat er iets niet klopt. Mijn moeder zei altijd dat niemand zou begrijpen wat er bij ons thuis gebeurde.. Dat verslaving iets was waar je niet over sprak. En misschien nog wel het meest beangstigend: dat mijn broer en ik uit huis geplaatst konden worden als we zouden vertellen wat er thuis gebeurde.
